چقدر پیش تو صفرم! توبیستی تو صدی

تو کیستی که برای تو نیستم عددی؟

به حل مسئله ات قد نمی دهد عقلم

چقدر در صف لاینحلی بلندقدی!

من از ریاضی تو ارتفاع را بلدم

تو از علوم نگاهم نجوم را بلدی

هم از انار تو بی بهره ام هم از بادام

از این دو نوبر باغت به من بده سبدی

کجاست مقصد این رودهای تاریخی

نشان بده که تو جغرافیای مستندی

غلط نوشته ام املای خوب بودن را

که افتتاح نکردم به یا علی مددی

چه بود زندگی ِبی تو؟  زنگ تفریحی

گذشت زودتر از زود و زنگ را تو زدی

در آستانه ی خرداد مرگ می لرزم

خدا کند که نگیریم نمره های بدی!

برای بزرگداشت یاد و خاطره  او مطلب زیر از مجله رشد تقدیم می گردد:  

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟

شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی

گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم

آن برگهای سبزِِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند

حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

مرحوم دکتر قیصر امین پور

روز جدايي و شب دوري از يار به پايان رسيد فالي زده ام ستاره مساعد بود و كار به انجام رسيد

گذشتن اختر: گذشتن ستاره از نصف النهار يا يكي از درجات منطقه البروج مثلا از درجه طالع شخص مفروض زيرا در آن وقت است كه به اصطلاح ساعت دارد و خواهش و دعاي شخص برآورده مي شود.خاقاني گويد:

درس اول

گلستان سعدي با نثر آهنگين ،گوش نواز ،زيبا وروان وحكايت هاي كوتاه ومتنوع،حدود هشت قرن است كه با ذهن وزبان ما پيوند دارد.آنگونه كه پيش از چهارصد جمله وبيت از اين كتاب در شمار امثال وحكم درآمده است.سعدي در گلستان با روشن بيني ودل آگاهي در اوج بلاغت وقدرت از تجربه هاي خويش باز مي گويد وچشم اندازهاي گوناگون زندگي وراه رسيدن به زندگي مطلوب وبرتر را نشان مي دهد. ديباچه ي گلستان كه سرشار از معاني لطيف است ،مانند شعري خوش تركيب وموزون در خاطره ها مي ماند. اين ديباچه از بهترين نمونه هاي تحميديه درادب فارسي است.

منت خداي را ،عزّوجل كه طاعتش موجب قربت است وبه شكر اندرش مزيد نعمت. هر نفسي كه فرو مي رود ممدّحيات است وچون برمي آيد ،مفرّح ذات.پس در هر نفسي دو نعمت موجود است وبرهر نعمتي شكري واجب.

احسان و سپاس خاص خداوند عزيز و بزرگ است كه فرمانبرداري و عبادت او سبب نزديكي و تقرب به اوست و در سپاس و شكرگزاري او افزوني نعمت و بخشش . هر دمي كه كشيده مي شود، ياري رساننده ي زندگي است و هر بازدمي ، شادي بخش وجود . پس در هر يك نفس دو نعمت وجود دارد و براي هر نعمتي شكري لازم و واجب است.